Wanneer een werknemer langdurig ziek raakt, brengt dat voor werkgevers aanzienlijke verplichtingen met zich mee. De wet verplicht werkgevers om een bedrijfsarts in te schakelen en actief bij te dragen aan de re-integratie van de werknemer. Worden deze verplichtingen niet nageleefd, dan kan het UWV een loonsanctie opleggen. In ernstigere gevallen kan de rechter bovendien oordelen dat sprake is van ernstig verwijtbaar handelen, met als gevolg de toekenning van een billijke vergoeding.

In een recente uitspraak van de rechtbank Noord-Nederland kwamen deze aspecten duidelijk naar voren. De zaak laat zien hoe ver de verantwoordelijkheid van een werkgever reikt en welke gevolgen het niet naleven daarvan kan hebben.

De billijke vergoeding: geen automatisme

Een billijke vergoeding kan worden toegekend wanneer een arbeidsovereenkomst wordt beëindigd onder omstandigheden die aan de werkgever zijn toe te rekenen. Het gaat hierbij om compensatie voor onrechtmatig of onredelijk handelen. De vergoeding wordt niet automatisch toegekend; de werknemer moet hierom verzoeken en de rechter beoordeelt vervolgens of de omstandigheden daartoe aanleiding geven.

De achtergrond van de zaak

Het betrof een klinisch chemicus (in dienst sinds 2018) die na een conflict met een leidinggevende uitviel met burn-out klachten. Ondanks herhaalde adviezen van bedrijfsartsen om te werken aan herstel, slaagde de werkgever er niet in een veilige werkomgeving te creëren. Deskundigenadviezen werden genegeerd en noodzakelijke maatregelen bleven uit.

Ernstig verwijtbaar handelen

De kantonrechter oordeelde dat de werkgever structureel tekort was geschoten in de re-integratieverplichtingen. Al vanaf medio 2021 gaven bedrijfsartsen aan dat re-integratie mogelijk was, maar er werden slechts beperkte en slecht afgestemde pogingen ondernomen door de werkgever.

In plaats van te focussen op herstel, lag de focus uitsluitend op het beëindigen van het dienstverband. De rechter merkte de veelvuldige beëindigingsvoorstellen tijdens ziekte aan als onzorgvuldig en intimiderend. De druppel was het stopzetten van de loonbetaling op een moment dat de werknemer juist hersteld was verklaard en bereid was het werk te hervatten.

Toekenning van de billijke vergoeding

Bij het bepalen van de recordvergoeding van € 443.916 bruto (circa drie jaarsalarissen), hield de rechter rekening met:

• De beperkte kansen op de arbeidsmarkt op korte termijn;
• De financiële draagkracht van de werkgever;
• Reputatieschade en risico op verlies van professionele registratie;
• Persoonlijke omstandigheden, waaronder het kostwinnerschap;
• De gevolgen van het ontslag voor de verdere loopbaan.

Conclusie

Deze uitspraak onderstreept dat werkgevers niet alleen ‘formeel’ aan hun re-integratieverplichtingen moeten voldoen, maar daadwerkelijk moeten bijdragen aan herstel, conflictbeheersing en een veilige werkomgeving. Het voortijdig aansturen op een exit-traject bij ziekte kan leiden tot verstrekkende financiële consequenties.